Gjenerali nga Kosova që e mundi keq Mladiqin në Dalmaci: Ai nuk ishte ushtar

Udhëtimi luftarak i Ratko Mladiqit, i shënuar nga krime për të cilat ai u akuzua më vonë, filloi në verën e vitit 1991 në brendësi të Dalmacisë.

Ai u emërua më pas komandant i Korpusit të Nëntë të Ushtrisë Popullore Jugosllave me bazë në Knin.

Në atë zonë, Ushtria Popullore Jugosllave dhe forcat paraushtarake serbe sulmuan popullsinë kroate në bregdet dhe në brendësi të vendit, dhe kryen krime në Shkabrnja, Nadin, Kiev, Vrlica dhe vende të tjera.

Forcat e Mladiqit bombarduan Zadrën, Shibenikun dhe Sinjin me qëllim që të arrinin në det, shkruan Al Jazeera Balkans.

Gjenerali Rrahim Ademi nga Vushtrria, i cili komandonte mbrojtjen e Shibenikut në atë kohë, shpjegoi disa vite më parë se plani i Mladiqit ishte të kalonte nëpër Kroaci.

Më afër këtij qëllimi ishte në shtator 1991 gjatë sulmit në Shibenik, kur forcat e Ushtria Popullore Jugsollave arritën në urën e Shibenikut, por nuk mund të kalonin më tej.

“Ishte një ushtri e modernizuar me tanke, dhe ne nuk kishim asgjë për të mbrojtur veten në atë kohë. Unë organizova kapjen e kazermave në Rogoznica, ku morëm armë të rënda dhe topa. Brenda natës, formuam batalione artilerie dhe ngritëm mbrojtje përpara Shibenikut. Kështu e mbrojtëm qytetin”, thotë Ademi.

Ai shtoi se pas kësaj ata arritën ta zhbllokonin Shibenikun, transmeton Telegrafi.

“Kjo ishte disfata e tij, dhe unë, si ushtar, besoj se ishte fitorja më e madhe dhe e parë e ushtrisë kroate në luftën për atdhe, e arritur në Shibenik”, theksoi Ademi.

Sipas tij, nëse Shibeniku do të kishte rënë, do të kishte kërcënuar të gjithë Dalmacinë.

Ademi thotë se Mladiq, ndërsa komandonte brigadën e 126-të në Sinj, nuk arriti kurrë t’i afrohej digës së Peruqës. Diga u hodh në erë pas largimit të Ademit. Sipas tij, ai nuk e takoi kurrë Mladiqin personalisht.

“Falë Zotit”, shtoi ai dhe shpjegoi se mendon më të keqen për të si njeri dhe oficer.

“Mund të them se ai nuk ishte ushtar. Ai kurrë nuk i tregoi aftësitë e tij ushtarake, por tregoi ‘guxim’ ekskluzivisht kundër civilëve të pafajshëm dhe të paarmatosur. Sa i përket betejave, ai ishte gjithmonë një humbës i madh. Karakteri i tij shihet më së miri në atë që bëri në Shkabërnjë, ku vrau civilë, dhe në Srebrenicë. Ai kreu disa krime lufte kundër civilëve”, tha Ademi.

“Ai ishte komandanti më i përgjegjshëm dhe dinte vetëm si të godiste civilët. Kur haste ushtrinë kroate, ai gjithmonë tërhiqej. Atje ku ndjente se kishte civilë dhe njerëz të paarmatosur, ai dërgonte tanke dhe kryente krime, dhe aty ku haste rezistencë, ai tërhiqej dhe pësonte disfata”, përfundoi Ademi.